Tim Breukers

 

Tim Breukers  (Tilburg 1985)  is afkomstig uit een kunstenaarsfamilie, zijn moeder schilderes, zijn vader musicus, zijn zus volgt de opleiding aan de academie. Zelf is hij na zijn scholing in Tilburg en de academie in Den Haag  verder opgeleid aan de Rijksacademie in Amsterdam. En nu, in de tentoonstelling Natura 2017 in Klooster bredelar, oriënteert hij zich op het werk van de beeldhouwer Sjoerd Buisman.

“De beelden van Sjoerd Buisman in het leven van Tim Breukers” noemt hij zijn installatie. Deze zal pas volledig gestalte krijgen in de week voor de opening op 19 augustus 2017. In de installatie wil hij letterlijke verwijzingen opnemen naar de belangrijke plaatsen in zijn leven, die invloed uitoefenden op zijn kunstenaarschap. Dat zijn onder andere het hoofdstation van Tilburg, de academie in Amsterdam, het keramisch werkcentrum in Eindhoven en de Artists-Residence in Seoul in Korea.

De kernvraag voor Tim luidt: wat te doen met sculpturen? Anders gezegd, wat is hun betekenis en hoe ga je daar mee om? “Als je een antwoord zoekt op die vraag is het misschien het beste om de sculptuur uit zijn originele context te halen en die in een nieuwe omgeving te plaatsen” zegt hij.

Hij speelt nu met het idee om verwijzingen naar het werk van Sjoerd Buisman op te nemen in maquettes van deze belangrijke plaatsen. Zo krijgen zij dan een echte plek in zijn leven en in de ontwikkeling die hij als kunstenaar doormaakt.

Verleden en heden lopen onlosmakelijk in elkaar over. Enerzijds krijgen de beelden van Sjoerd Buisman een nieuw licht omdat ze in een ander verband worden geplaatst, anderzijds krijgen de herinneringen van Tim Breukers een nieuw accent, omdat ze worden aangevuld met de sfeer van Sjoerds beelden.

Zo zal de volgende uitspraak, die Tim deed toen hij met een pak klei in de weer was, een zekere overeenkomst tonen met het werk van Sjoerd:
“Dus het materiaal is uitgangspunt en niet de vorm: je probeert niet het materiaal in een vorm te dwingen. Mijn vader improviseerde altijd op zijn accordeon en dat is voor mij realiteit. Gedurende het werkproces wil ik kunnen veranderen.”

Alleenstaande beelden maakt Tim dan ook vrijwel niet. Dat is voor hem niet van deze tijd. Er is meer een gevoel van improvisatie en jazz dat zijn installaties kenmerkt, vaak opgetrokken uit moderne vergankelijke materialen zoals bouwhout en plastic. Rommelig op het eerste gezicht, maar gevoelig en betekenisvol bij nader toezien.

Hoe verrassend de installatie zal zijn kunnen we pas zien bij de opening van de tentoonstelling in augustus. De vorige, ‘Tribuut aan Julian Coco’, twee maanden geleden in Hotel Mariakapel in Hoorn, vormde een treffend  visueel spektakel. We zijn benieuwd tot welke verten Tim gevoerd zal worden door de confrontatie met de werken van Sjoerd Buisman en Arian de Vette, in deze nieuwe omgeving, het klooster in Bredelar.

Natura 2017

De werken van Tim Breukers

Tim Breukers installatie W350Een aantal zaken die me bij het maken van de presentatie bezig hebben gehouden.

- In mijn werk kun je bijna altijd twee kanten benoemen. Aan de ene kant ben ik geïnteresseerd in het sculpturale, monumentale en technische, aan de andere kant hou ik ook heel erg van informele persoonlijke zaken, grapjes en rotzooi. Als deze twee uitersten elkaar tegenkomen heb ik het gevoel dat ik op de goede weg ben.

- De presentatie heb ik gemaakt terwijl ik in de laatste dagen van mijn wittebroodsweken zat. Mijn vrouw en ik zijn op huwelijksreis geweest naar Egypte. We hebben een Nijl cruise van een week gedaan tussen Luxor en Aswan waar we veel tempels hebben bezocht en de vallei der koningen vanuit een luchtballon hebben gezien. Op deze manier is er een Egyptisch thema in de presentatie gekomen.


- De Egyptische schaal.

- Op de binnenplaats van het klooster in Bredelar een acht meter hoge obelisk oprichten.

- Ik hou van bordspelletjes.

- Ik was op zoek naar een manier om de overgang van Sjoerd zijn werk naar mijn werk vorm te geven. Sjoerd en ik werken op een heel verschillende manieren, we zijn van een andere generatie kunstenaars. Met het gat in de muur vraag ik of je er door heen wilt stappen. Van de wereld van Sjoerd naar de wereld van Tim. Van een beelden expositie naar de verborgen schatkamer. Het gat in de muur communiceert ook met de enorme afbeelding van het bordspel op de grond. De wraak van Toetankhamon!

- In het stuk klei bij de uitgang staan twee woorden geschreven. GIPSPLATO was het grapje dat ik maakte toen Jeroen de curator, ik weet niet waarom, het over Plato had terwijl we gipsplaten aan het sjouwen waren. VOL TETRISSEN was het grapje dat ik maakte toen Jeroen bij het inladen van het transport vroeg of ik probeerde de bus zo vol mogelijk te krijgen.
In de ruimte staat een architectonische vorm van hout en zwart plastic als een reusachtig Tetris blok.

- Op de tekstplaat buiten staat DE VOORUIT DENKER. De Denker van Rodin is de Mona Lisa van de beeldhouwkunst. Als beeldhouwer wilde ik die iconische sculptuur naar de kroon steken. Stel je bent Jeroen de curator, en je zou maar één werk kunnen opstellen in het Klooster van Bredelar, welke zou je dan kiezen; De Denker of De Vooruitdenker?... Bingo!

- Mijn vrouw had haar rug verbrand in Egypte. Ik merkte dat ik extra bezorgd was omdat we getrouwd waren. De blaasjes op haar rug zijn enorm uitvergroot te zien half achter de tekstplaat die buiten hangt.

- Op de opblaaszuilen buiten en binnen zijn collages te zien die ik in Korea gemaakt heb. In Korea zijn dit soort opblaaszuilen big business, in sommige straten staan er wel twintig, om reclamen te maken voor eettentjes, karaoke bars en massagesalons.

- Vorig jaar ben ik 6 maanden in Korea geweest als artist in residence bij het MMCA via het Mondriaanfonds. Als souvenir voor Koreaanse vrienden had ik Hollandse mini klompjes meegenomen. Te zien op textiel poster binnen.

- De Bassdrum heeft als titel 'Wegens ongeval geen voorstelling'. Lees voorstelling als optreden en voorstelling als wat het voorstelt.

- Het tekstbord FUCK VOORUITGANG vind ik goed hangen bij de WC. De vlieg op de tekstplaat is een beetje als zo'n mik vlieg in een urinoir.

- Het beeld Rock in het poortgebouw was oorspronkelijk twee keer zo hoog. Met een hamer heb ik het beeld kleiner gemaakt om het hanteerbaarder te maken. Keramiek kan makkelijk stuk, dat kan een probleem zijn, door er met een hamer tegenaan te gaan had ik het gevoel dat ik met dat probleem aan het dealen was.

- De aluminium dobbelsteen kwam op zijn kant te staan door advies van de werkplaatsmeester. 'Als je de dobbelsteen op één punt zet kunnen de luchtbelletjes er langs af glijden'. Door een technisch advies bleef de dobbelsteen op symbolisch niveau voor altijd draaien.

- De piepschuimen vorm is sculpturaal bedoeld.

(Klik op de foto's hieronder voor een vergroting)